Það er ekki annað hægt að segja en að ég hljóti að teljast til lélegustu bloggara allra tíma. Hef ekki bloggað í 2 mánuði!! (var að taka eftir því að síðasta færsla var 25. ágúst og nú er 25. okt.)

Hvað um það, ákvað að reyna að sparka smá lífi í þessa annars dauðu síðu hjá mér. Það hafa eflaust margir komið sér af stað aftur í að blogga um kreppuna en ég ætla ekkert að blanda mér í þá umræðu. Held það sé ekkert sem ég gæti sagt um ástandið sem hefur ekki verið sagt áður. Ekki það að ég hafi eitthvað merkilegra að tala um en ástandið í þjóðfélaginu, en mér finnst bara skemmtilegra að blaðra aðeins um kaffi en efnahagsmál. Held líka að þessar fáu hræður sem villast inn á þessa síðu séu ekki að koma hingað til að fá meira krepputal eða hvað mér finnst um stjórnina eða seðlabankastjóra.

En hvað um það. Sigrún þurfti að skreppa til Bretlands um daginn til að halda námskeið fyrir fyrirtæki þar. Þar sem það var búið að borga far fyrir hana þá ákváðum við að ég myndi koma út á eftir henni og við myndum eyða helgi í Lonodn. London var alveg frábær að vanda og við Sigrún verðum alltaf ákveðnari í að flytja aftur þangað. Þar sem þetta var eftir að krónan byrjaði að falla (en vikunni áður en bankarnir byrjuðu að falla) vorum við nú ekki í verslunarferð. Við eyddum alveg hellings tíma á kaffihúsinu hennar Maríu vinkonu okkar á 4Market Place. Sátum þar og spjölluðum við hana milli þess sem hún hljóp um eins og Hindu guð með 8 handleggi. Ég ákvað líka að skella mér (og dró Sigrúnu með) í smá mekka ferð að skoða nýja kaffibrennslu í London, Square Mile Coffee Roasters. Þessi kaffibrennsla er í eigu James Hoffman og Anette Moldvaer, hann var heimsmeistari kaffibarþjóna 2007 og hún heimsmeistari kaffismakkara sama ár. Ég kynntist þeim aðeins þegar þau dæmdu með mér á Íslandsmeistarmóti Kaffibarþjóna á síðasta ári. Við vorum alveg heillengi að spjalla við Anette og smakka kaffið hjá henni og ég sá að sama hvað fólk heldur því fram að ég sé kaffinörri, þá á ég ekki séns í þau tvö!

Ég og Anette að skoða kaffibaunir

Það er ekki spurning að þetta er besta kaffi sem ég hef fengið í Bretlandi. Því miður eru þau ekki búin að koma upp kaffihúsi en ég mæli eindregið með því, fyrir þá sem vilja smakka gott kaffi, að panta kaffi úr vefversluninni þeirra! Ef einhver er að leita að kaffihúsi sem selur kaffið þeirra, þá veit ég að það er einn kaffivagn á Whitecross Street markaðinum sem selur kaffið frá þeim. Hún Jónína sem vinnur hjá Te og Kaffi hefur stundum unnið á þessum kaffivagni.

Af kaffinu hérna heima þá er það helst að frétta að Kaffismiðja Íslands hefur opnað á Kárastíg 1 (gamla Yggdrasils húsinu). En það eru Sonja og Imma sem voru hjá Kaffitári sem eru á bak við Kaffismiðjuna. Þær eru að koma sér upp kaffibrennslu og svo er kaffihús í húsnæðinu líka. Brennsluofninn er úti á gólfi í kaffihúsinu, alveg svakalega bleikur og flottur brennsluofn og það verður gaman að geta kíkt í kaffi og fylgst með kaffibrennslu í leiðinni.

Læt þetta duga í bili, þarf að halda áfram að vinna…

Síðustu ár hef ég, frekar ómeðvitað verið að færast nær og nær því­ að vera grænmetisæta. Vissulega hefur það töuverð áhrif að Sigrún er grænmetisæta en hún er ekki að reyna að hafa nein áhrif á hvað ég borða þannig séð. Það eru margir sem tala um að grænmeti sé ekki matur heldur meðlæti en þeir hafa þá lí­klega aldrei smakkað almennilega grænmetisrétti. Ég get alveg viðurkennt að mér finnast t.d. soðnar gulrætur alls ekki matur, reyndar ekki heldur meðlæti, svona ef út í­ það er farið, en í mínum bókum jafnast góður grænmetisréttur hjá Sigrúnu alveg á við gott kjöt.
En ég held að núna eigi ég alveg eftir að skipta eftir að hafa horft á Farm to fridge, video um meðferð á dýrum í­ matar­ framleiðslu. Alls ekki fyrir viðkvæma!

Ég veit að þetta er ekki eins slæmt hér heima, en þetta vekur mann samt til umhugsunar á hvernig ástandið hér heima er í­ raun og veru? Ég vann á kúabúi eitt sumar og það var nú ekki hægt að kvarta undan meðferðinni á beljunum þar, það var hugsað vel um þær og kallað í­ lækninn ef eitthvað var. Auðvitað vil ég trúa því­ að það sé eins með önnur mjólkurbú á landinu. En ég hef lí­ka séð inn í­ kjúklingabú og það var alls ekki um hamingjusamar hænur að ræða þar. Hvernig er svo ástandið á sví­nabúum eða þar sem nautgripir eru ræktaðir fyrir kjötið. Ég man t.d. eftir auglýsingu frá Argentí­nu steikhúsi þar sem þeir voru mjög stoltir af því­ að nautakjötið þeirra kæmi af nautum sem hefðu hreyft sig alveg óskaplega lí­tið um ævina. Þýddi það þá að kálfarnir höfðu svo lí­tið pláss að þeir gátu sig hvergi hreyft og komust heldur ekki út undir bert loft?

Hugsum aðeins málið.

Þá er ég loksins búinn að opna nýjan vef Afríku Ævintýraferða, afrika.is. Við Sigrún erum búin að vera að dunda í þessu síðustu mánuði, svona á kvöldin og um helgar með hjálp Borgars og Elínar að sjálfsögðu. Ég sá um forritun en Sigrún um efnistökin, texta og myndir (hún tók persónulega hverja einustu mynd sem sést á vefnum).

Stærsti gallinn við að vinna í þessum vef er að mann langar alltaf svo hrikalega mikið að fara aftur út þegar maður er að vinna í myndunum (eða bara skoða þær eins og ég datt stundum í).

Vefurinn er nú ekki alveg fullbúinn, það eru nokkur atriði sem við viljum bæta og höldum því ótrauð áfram þó við séum búin að opna hann.

Ég vissi að Íslendingar sem þjóð eru upp til hópa plebbar og aftarlega á merinni með ansi margt en, í einfeldni minni, hélt ég virkilega að það væru takmörk! Við tölum alltaf (og í sömu andrá sannfærum okkur sjálf um það) eins og við séum svo veraldarvön og stöndum svo framarlega á öllum sviðum, teljum okkur mest best og frábærust! Í reynd erum við bara með svakalega minnimáttarkennd og reynum allt sem við getum til að fela það að við erum afdala sveitatúttur í lopapeysum. Við gerum grín að nýríkum Rússum, hvað þeir séu nú svona og hinsegin og beri bara enga virðingu fyrir náttúrunni o.fl. Hvernig var nú aftur máltækið með flísina…

Sem heild eru Íslendingar sífellt að tala um hvað við eigum nú fallega náttúru og ef maður vissi ekki betur þá mætti skilja lang flesta Íslendinga þannig að það væri bara enginn staður í heiminum sem væri nálægt því jafn fallegur og það sem meðal Jóninn sér út um stofugluggann hjá sér, hvað þá einhverja af perlum landsins. En hvað gera íslendingar við þessa blessuðu náttúru sína, smella eins og einu uppistöðulóni hér og einu þar og svo drita álverum út um allt eins og skreytingu á köku!

Sömu Íslendingar fara til útlanda og fussa og sveia yfir menguninni sem er í stórborgunum, eitthvað annað en á Íslandi sko! Ég man samt oft eftir því að horfa yfir Reykjavík úr Hnoðraholtinu fyrir mörgum árum og sjá þetta svakalega gula mengunarský sem hvíldi yfir borginni, ekki alveg eins tært loft og maður hefði haldið miðað við hvað kórinn syngur.

Eins hneykslast Íslendingar á þessum bananalýðveldum úti í heimi þar sem ríkir svo mikil spilling og ég veit ekki hvað. Ég tel mig nú ekki vera neinn stjórnmálafræðing, en mér þykir samt eitthvað rotið við það að hleypa manni aftur á þing sem hefur verið dæmdur í fangelsi fyrir brot sem hann framdi meðan hann var á þingi. Jú, fólki verða á mistök og sumir eiga skilið að fá annað tækifæri, en kannski ekki alveg á þingi, mér finnst það aðeins of nálægt því að verðlauna kauða verkið. (Tek það samt fram að það er ekki einsdæmi á Íslandi að fábjánar komist á þing, mýmörg dæmi um það út um allan heim.)

Og að blessuðum ísbirninum, sem er svo sem ástæðan fyrir þessu þvaðri í mér. Íslendingar plöffuðu niður þann fyrsta, sá seinni hefur enn séns á að þetta fari allt vel. En það sem lét mig endanlega missa allt álit á þessari þjóð var að sjá í Fréttablaðinu í dag að Fjölskyldu- og húsdýragarðurinn er eitthvað að spá í að taka inn nýjar dýrategundir. Við erum ekki að tala um að taka inn nýja húsdýrategund, nei það væri nú ekki nógu fínt! Þeir eru að velta fyrir sér ísbjörnum, mörgæsum og jafnvel og Síberíutígrum! Ég gjörsamlega fyrirlít dýragarða og alla þá staði sem halda villtum dýrum í búrum. Ég rétt næ að gúddera Fjölskyldu- og húsdýragarðinn í þeirri mynd sem hann er núna, þetta eru jú flest húsdýr og því ekki mikill munur á að vera með dýrin þarna niðri í Laugardal eða á bóndabæ einhvers staðar. Geiturnar, grísirnir og félagar þeirra sem eru þarna eru jú húsdýr en ekki vilt dýr sem eiga heima úti í náttúrunni langt í burtu frá manninum. En að láta sér detta í hug að flytja inn villt dýr og hafa þau í búrum eða á lokuðum svæðum er alveg fyrir neðan allar hellur. Það tilheyrir tímum þar sem barnaþrælkun tíðkaðist og þrælar þóttu sjálfsagður hlutur. Mér liggur forvitni á að vita afstöðu forráðamanna Fjölskyldu- og húsdýragarðsins til þeirra mála?

Íslendingar halda að útlendingar sjái okkur sem einhver náttúrubörn í svakalega fallegri paradís. Því miður erum við búin að byggja of margar virkjanir og veiða of marga hvali til að splundra þeirri ímynd. Og ef við förum svo að koma okkur upp dýragarði með fágætum dýrum í útrýmingarhættu þá held ég að við verðum endanlega afskrifuð hjá þeim sem þykja eitthvað til náttúru koma, sett á stall með hinum nýríku Rússunum eða Kínverjum sem er sama um allt sem heitir náttúra og bera enga virðingu fyrir einu né neinu.

Ég held líka að ef það kemur Síberíutígrisdýr hingað verði það til þess að þessi varanlegi bjánahrollur sem ég er með verði mér hreinlega ofviða og ég neyðist til að skipta um ríkisborgararétt. Spurning hvort það sé nóg, ætli það sé hægt að afneita mannskepnunni sem heild og fara í tegundaskiptaaðgerð?

Ég tek það samt fram að auðvitað eru ekki allir sem falla undir þessa skilgreiningu, nærtækasta dæmið er t.d. að Novator bauðst til að borga fyrir flutning á birninum, er mest hissa að Björgólfur Thor hafi ekki bara boðist til að skutla honum líka í einkaþotunni Eins hefur mér alltaf þótt Sigríður Tómasdóttir algjör gella. Svo er gaman að sjá að Björk og Sigur Rós eru að gera sitt til að vekja athygli á náttúrumálefnum. Það vantar fleiri svona Íslendinga!

Við Sigrún gáfum Borgari og Elínu bók með myndum úr ferðum sem við höfum farið með þeim eða á þeirra vegum fyrir Afríku Ævintýraferðir. Sigrún bloggaði svo um bókina og eftir það fengum við einhverjar fyrirspurnir um hvort það væri hægt að kaupa svona bók og meira að segja Gestgjafinn fékk eina mynd hjá Sigrúnu til að setja í blaðið til að kynna svona heimatilbúnar bækur. Við ákváðum því að gera smá breytingar á bókinni og gefa öllum kost á að kaupa sér eintak og nú geta því allir sem vilja keypt sér svona bók og látið senda heim. Það er hægt að skoða sýnishorn af bókinni (PDF snið, um 2mb) áður en maður kaupir eintak. Tek það fram að þar sem bókin er prentuð erlendis þá bætist við smá tollur þegar hún kemur, mig minnir að það hafi verið um 900krónur.

Ég er búinn að vera í hjúkkuleik síðan seinni part fimmtudags, en þá kom Sigrún úr aðgerð á hnénu. Hnéð hefur verið að plaga hana lengi en vonandi hefur læknunum tekist að gera við þetta núna. Ég hef reynt að passa að hún stoppi nú nógu lengi til að hnéð nái að jafna sig á þessu, reyna að halda henni frá eldhúsinu. Ég hef því þurft að sjá um mat og þess háttar síðustu daga, get nú ekki kvartað mikið þar sem ég hef fundið eitt og annað í frystinum, eitthvað sem hlýtur að teljast vera úr frystivörulínunni hjá CafeSigrun. Vissi ekki að CafeSigrun væri með svona frystivörur, en þær finnast allavega í frystinum hjá mér. Það þyrfti samt að gera eitthvað í branding málum hjá CafeSigrun, þetta kemur allt í plain plastpokum eða nestisboxum. Ekki mikið lagt í fansí umbúðir eða branding, ég ætti að skrifa eigandunum og spyrja um þetta. Eins væri gaman að vita hvar þetta fæst því það er eitthvað farið að minka í frystinum hjá mér og ég vil endilega kaupa meira.

Annars hef ég nú verið frekar þögull á blogginu upp á síðkastið, ekki haft mikið að segja. Fór að vísu með Fjallafíflunum (sem eru reyndar að spá í að breyta nafninu á gönguhópnum í Uppáfararnir) upp á Hvannadalshnúk síðustu helgi. Veðrið var ekki alveg eins og ég hafði pantað, en það var þoka, rigning, slydda og snjókoma, nokkurn vegin í jöfnum hlutföllum allan tímann. En við létum það ekki á okkur fá og þrömmuðum áfram vopnuð GPS tækjum sem er eina sönnunin fyrir því að við höfum komist á toppinn (það sést bara hvítt í bakgrunni á myndunum sem við tókum, svo það er engin leið að vita hvar þær eru teknar). Ég fékk svo leiðina plottaða inn á kort frá Alla, svo eins og sést á kortinu þá komumst við alla leið upp (og reyndar niður aftur). Það er hægt að fá stærri mynd af kortinu með því að smella á myndina.

En þrátt fyrir þoku, rigningu, slyddu og snjókomu og nákvæmlega EKKERT sólskin, tókst mér samt að brenna verklega á nefinu og kinnunum, endurvarpið af jöklinum var örlítið sterkara en ég gerði ráð fyrir. Er því búinn að vera svolítið skrautlegur í framan síðustu viku, rauður og flagnandi. Í framhaldi af því fór ég að velta því fyrir mér hvurslags eiginkonu maður á þegar hún segir að maður sé asnalegur í framan á meðan ónefndur kaffibarþjónn í bænum segir að þetta sé bara krúttlegt, sýnir að þú ert ekki bara inni alla daga. Maður þarf ekki óvini þegar maður á svona eiginkonu! Það verður samt að teljast henni til tekna að hún útbjó alveg killer nesti fyrir gönguna, eins og svo oft áður. Svo þó henni finnist ég eitthvað asnalegur þá er það allt í lagi meðan nestið heldur áfram að koma…

Þá er Íslandsmeistarmót kaffibarþjóna 2008 búið og búið að krýna nýjan Íslandsmeistara. Keppnin var mjög skemmtileg og fín stemmning. Ég var þarna sem tæknidómari og samdómarar voru ekki af verri endanum, 2 núverandi heimsmeistarar (í smökkun og heimsmeistari kaffibarþjóna 2007), 2 fyrrverandi Íslandsmeistarar og svo einn úr dómnefndinni fyrir heimsmeistaramótið núna í ár. Ég lærði því alveg helling sjálfur sem er kannski ekki alveg nógu gott því nú dæmi ég mína eigin espressóa enn harðar!

Myndin hér að ofan er af sigurvegurunum í ár, Pálmar, nýkrýndur Íslandssmeistari er þarna lengst til vinstri á myndinni. Úrslitin voru sem hér segir:

1. Pálmar (Te og Kaffi)
2. Harpa (Kaffitár)
3. Kata (kaffitár)

Besti espressoinn: Harpa (Kaffitár)

Besti cappuchinoinn: Harpa (Kaffitár)

Besti frjálsi drykkurinn: Harpa (Kaffitár)

Hæsta einkunn fyrir tækni: Íris (Kaffitár)

Einnig var keppt í mjólkurlist og hreppti Jónína Íslandsmeistaratitilinn fyrir það. Það verða því Jónína og Pálmar sem keppa fyrir hönd Íslands á heimsmeistaramótinu í Danmörku í sumar.

Nú stendur íslandsmótið yfir, bara úrslitin eftir en þau eru á morgun, laugardag. Ég kem með úrslitin þegar þetta er búið!

Skellti mér upp á Eyjafjallajökul um helgina. Fengum alveg geggjað veður, logn og steikjandi sól (eins og sést vel í andlitinu á mér…). Ég hef bara einusinni fengið jafn gott veður á fjöllum og í þessari ferð en það var þegar við Sigrún, Borgar og Elín löbbuðum Fimmvörðuháls í 25°C hita og sól! Ferðin gekk í alla staði mjög vel, að undanskildum forföllum á fólki áður en ferðin hófst. Við vorum 10 sem ætluðum en vorum svo bara 6 sem fórum. Svekk fyrir þá sem ekki komust! Sigrún komst því miður ekki með en þar sem ég er best gifti maður á Íslandi og þó víðar væri leitað sendi hún mig af stað með vinnings nesti!

Vinir okkar Sigrúnar eru í svona óformlegum gönguhóp og sáu aumur á þessum sveitaómaga og buðu mér að koma með upp á Heklu um helgina, ég var því eiginlega tökubarn þarna í hópnum. En þetta var mjög gaman og var orðið alveg nauðsynlegt að komast aðeins út fyrir borg óttans. Veðrið hefði varla geta verið betra, sól og smá gola eins og sést á myndinni hér að ofan. Eina sem hefði verið betra er að hnéð á Sigrúnu væri í lagi og hún hefði komist með, en ég fékk alveg killer nesti að vanda! Nú er bara um að gera að nýta momentumið og fara eitthvað meira! Það eru blikur á lofti með Eyjafjallajökul og svo Hvannadalshnúk!